انسانیت ابزار سعادت؟

به نام خدا

حتما در فضای مجازی و یا در میان گفت و گو با اقوام و دوستان خود درباره اصول انسانیت و کافی بودن ان برای دست یافتن به سعادت و رستگاری به جای دین و مذهب، مطالب فراوانی شنیده اید!

در این یادداشت می خواهیم به بررسی کابرد انسانیت در جهت دستیابی به خوشبختی و سعادت حقیقی در دنیا به پردازیم:

انسانیت چیزی نیست جز همان فطرت خداجو در انسان که میل به کسب خوبی ها و کمالات دارد و از بدی ها و پستی ها بیزار است، چنانکه فضایل اخلاقی را دوست میدارد و از رذایل اخلاقی نفرت دارد.

عده ای معتقدند که انسان به جای پیروی از دین و وحی می تواند صرفا به انسانیت(فطرت) خود رجوع کند و راه و کار خوب را از بد تشخیصدهد و بداند که چه مسیری را باید برود و چه کاری را انجام بدهد؛ اما ایا انسانیت می تواند ابزاری همیشه مطمین و راهگشا برای انسانی باشد که جویای حقیقت است؟

زمانی که می بینیم مردم به یکدیگر کمک میکنند و خیر می رسانند، به یکدیگر علم ودانشمی اموزند، هوای همدیگر را دارند، به افکار و عقاید دیگران احترام می گذارند و... با رجوع به انسانیتمان این کار ها را تحسین و تایید میکنیم.

زمانی که می بینیم مردم به یکدیگر ظلم می کنند و حق هم را میخورند، از یکدیگر دزدی می کنند، دروغ می گویند، هم را میکشند، فساد می کنند، تهمت می زنند و... با رجوع به انسانیتمان این کار ها را نفی و رد میکنیم و انزجار خود را نسبت به ان اعلام می داریم.

اما در موارد بسیاری ما نمی توانیم با استفاده از انسانیت حقیقت را کشف کنیم و به اعمال و اعلام موضع بپردازیم،برای روشن شدن موضوع مثالی می زنم و قبل از ان از تمامی خوانندگان محترم تقاضا دارم که اصطلاحا با ذهن سفید و بدون تعصبات و جهت گیری های قبلی به مطالعه موضوع بپردازند و عادلانه نسبت به ان قضاوت فرمایند:

فرض کنید شما به 1400 سال قبل می روید، به مکانی که در ان دو اردوگاه خیمه زده و منتظر نبرد با یکدیگرند، در یک طرف حدود 80 هزار نفر از مردم عراق به رهبری شخصی به نام علی ابن ابی و در طرف دیگر حدود 150 هزار نفر از شام به رهبری شخصی به نام معاویه ابن ابی سفیان. شامیان سودای مبارزه با قاتلان و حامیان قتل عثمان این عفان خلیفه مقتول سابق را دارند و عراقیان برای سرکوب شورش معاویه ابن ابوسفیان در مقابل خلیفه مسلمین هستند.

به سمت خیمه گاه های عراقیان می روید، می بینید که انها به یگدیکر خیر می رسانند، بر زخم ها و جراحات هم جبهه ای هایشان مرحم می نهند، شب تا صبح و صبح تا شب در پی عبادت پروردگار و انجام وظایف دین خود هستند، شخصی را می بینید که در حال وعظ و خطابه برای عده ایست تا به انان دانشی برساند و...

به سمت خیمه گاه های شامیان می روید، مبارزانی را می بینید که حامی یکدیگرند، به حاکم خود بسیار وفادارند، مملو از اعتقاد راسخ به انجام تکالیفشان هستند، گوش به فرمان مولای خویشند، مردی را می بینید که از شام چند شتر اورده تا با قربانی کردن ان به سربازان خدمتی کرده باشد و...

زمان نبرد فرا می رسد، هر دو سپاه یورش را اغاز می کنند، تنها چکاچک شمشیر و اه و ناله به گوش می رسد، هم عراقی ها با شجاعت حمله می کنند و زخم می زنند و می کشند و هم شامی ها تیر بر قلب می زنند و نیزه بر پهلو می کنند ، هر دو معتقد و مطمین به راه و هدف خویش تا پای جان نبرد می کنند و...

به نظر شما با استفاده از انسانیت(فطرت) چگونه می توان حق را از باطل تشخیص داد؟ چگونه می توان فهمید که حق و مشروعیت را به علی داد و یا به معاویه؟ هر دو طرف که مملو از شاخصه های انسانیتند!!! هر دو طرف که ادعای بر حق بودن و بر راه بودن دارند؟

انسانیت در جای خود بسیار مفید و راهگشا خواهد بود و می تواند یک مکمل بسیار خوب در کنار عقل و وحی برای پیمودن راه سعادت و خوشبختی مخلوق بی همتای خداوند باشد اما نباید هیچ گاه با بی دقتی ان را در جایگاه قیاس با اسلام مقدس قرار داد که اشتباهی بزرگ است.

ازاد از بند جریانات...