چه کنیم از بی تدبیری!!!

چه کنیم از بی تدبیری!!!

استان سیستان و بلوچستان محروم ترین استان کشور است که این محرومیت چه از لحاظ اقتصادی و چه از لحاظ فرهنگی ریشه در تاریخ این استان دارد.

در حال حاضر مهم ترین مشکل ان بیکاری جوانان و این مهم عامل سوق جوانان به قاچاق مواد مخدر و کالا و ایجاد مشکلات امنیتی برای کشور است.

طبق امار های موجود اکثریت مردم استان بی شناسنامه هستند و چندین سال است که به خاطر مشکلات امنیتی و تشابه ظاهری و فرهنگی بلوچ ها به مردم افغان دولت از شناسنامه دادن به انها امتناع می ورزد.

در ظاهر شاید این امر مشکل بزرگی نباشد اما حقیقت چیز دیگریست،جمعیت بالایی که در روستا ها زندگی می کنند به هیچ شغلی دسترسی ندارند،در نتیجه ناچارند برای یافتن کار به شهر ها بروند اما وقتی با ماموران امنیتی مواجه شده و از انها سند احراز هویت می خواهند و انها سندی ندارند که تحویل بدهند تا ایرانی بودن خود را ثابت کنند ، در نتیجه اکثریتشان به عنوان بیگانه بازداشت شده و به افغانستان فرستاده می شوند.

هنگامی که نامی از این مردم بی شناسنامه در سامانه های دولت نباشد و اصولا موجودیتشان به عنوان یک ایرانی بلوچ ثبت نشده باشد،خبری نیز از امکانات بهداشتی و درمانی و هم چنین امکانات تحصیلی نخواهد بود.

وقتی مردم بلوچ از شغل،تحصیل و بهداشت محروم باشند،شما بگویید ایا این وضعیت پتانسیل به وجود امدن مشکلات امنیتی متعدد و به وجود امدن هزاران ریگی را ندارد؟!!!

طبق امار های منتشر شده حاکمیت برای تامین امنیت استان سیستان و بلوچستان برای ساخت دیوار های بتنی ، ایجاد موانع ، جاده های مرزی و ... سالیانه حدود ۸۰۰ میلیارد تومان هزینه می کند که رقمی بسیار گزاف است.

پروژه ی سیمان شمال استان که به همت مردم و بخش خصوصی در زمانی کوتاه تر نسبت به پروژه مشابه در سایر استان ها در دهه ۸۰ به بهره برداری رسید و در حال حاضر بیش از ۶۰۰ نفر به صورت مستقیم و ۴۰۰۰ هزار نفر به صورت غیر مستقیم در ان مشغول به کار هستند ؛ تنها با ۲۳ میلیارد تومان کامل شد و در حال حاضر بزرگترین مجتمع صنعتی استان چه از لحاط اشتغالزایی و چه از لحاظ درامد زایی است.

مقایسه ی این دو عملکرد نشان از اشتباه بنیادی مسوولان امر در شناخت مشکلات استان و یافتن راه حلی مناسب برای ان است که نتیجه ان می شود این وضع اسف بار که ادمی را اندوهگین می سازد.

حاکمیت باید تمرکز خود را بر روی ساخت پروژه های صنعتی و کارگاه های کوچک و بزرگ جهت اشتغالزایی و افزایش مراکز تحصیلی و درمانی معطوف کند تا اوضاع استان سامان یابد.

اگر نگاهی به ظرفیت های این استان پهناور بیندازیم شگفت زده می شویم،صنایع دستی زیبای این استان که بسیار همه گیر است و افراد زیادی در ان ماهر هستند و می تواند به صورت عمده به استان های کشور و حتی خارج از مرزها صادر شود ، مناطق بکر و چشم نواز ان از کویر و ناهمواری ها گرفته تا دریاچه ها و سواحل ان در جنوب که می تواند مرکزی برای جذب گردشگر داخلی و خارجی باشد.

این استان بدلیل دارا بودن مرز طولانی با افغانستان و پاکستان می تواند مرکزی برای ترانزیت کالا بین سه کشور و تجمع سرمایه گذاران داخلی و خارجی برای استفاده از این پتانسیل باشد چنانکه افغانستان برای صادرات و واردات کالا تنها می تواند از طریق چابهار در جنوب استان به دریا دسترسی پیدا کند.

محمد مهدی بخشیانی

ازاد از بند جریانات...