عقل و وحی، قسمت اول

به نام خدا

یکی از موارد مهمی که اندیشمندان غربی به طور سفت و سخت بدان معتقدند، امکان بدست اوردن سعادت و رستگاری مطلق برای بشریت صرفا با تکیه بر عقل اوست، یعنی انسان می تواند با تبعیت از عقل خود بدون استمداد از وحی یا بهتر گفته باشیم شریعت، به یک زندگی متعالی دست یابد.

این همان درون مایه اندیشه و مکتب لیبرالیسم است که یاری وحی را در زندگی لازم و کارامد نمی داند و می گوید: بشر با عقل خود می اندیشد و نظام اقتصادی، نظام تفکیک قوا، اصول روابط بین الملل، مناسبات سیاسی، اجتماعی و اقتصادی و... را تعریف می کند و ان را بنیان می نهد.

این جهان 7 میلیاردی که مملو از فساد، اختلاف طبقاتی، ظلم و بی عدالتی، فقرمطلق، جنگ و خونریزی و هزاران مشکل بزرگ است یک چیز را به خوبی می رساند، ای انسانی که معتقدی می توانی با عقل خودت جهان را مدیریت کنی یا ناتوانی خود را بفهم و یا زمانه انرا به تو خواهد فهماند.

یک میلیارد از هفت میلیارد نفر مردم جهان دچار فقر مطللقند یعنی از کوچکترین مواد غذایی و یا نهاد های حمایتی بی بهره اند، در حالی که در جهان نه تنها کمبود غذا نداریم بلکه مازاد مصرف خود را در اختیار داریم اما مشکل بی مدیریتی رهبران مدعی جهان است.

اگر فقط 18 روز جنگ را در جهان متوقف کنیم تمام گرسنگان سیر خواهند شد اما مشتی رهبران هیولا صفت گندم مازاد خود را در دریا می ریزند تا قیمت ان را بالا نگه دارند و منفعت بیش تری ببرند کار به جایی رسیده که پروفسور دکاسترو در کتاب خود می نویسد اگر مردم اروپا ادرار خود را به مردم افریقا بدهند انها از سوء تغذیه نجات خواهند یافت.

ازاد از بند جریانات...